Toenemende agressie
Politie wordt het liefst vanuit de anonimiteit van een groep belaagd met al dan niet erotisch getinte krachttermen. En als je achter het loket zit om een uitkering te beoordelen, mag je oppassen voor fysieke bedreigingen.
Al lezend, dwaalden mijn gedachten af naar eerder die week, toen ik boodschappen deed met vrouw en kinderen. Met de auto in de rij voor de parkeergarage. In de winkel de weg proberen te vinden tusen de vakkenvullers door. Ondertussen belaagd door andermans huilende kinderen die per se chocomel willen in plaats van het laatste pak dinkyoghurt wat papa nog net heeft kunnen bemachtigen. In de rij natuurlijk het wachten met al die anderen die de rust niet hebben om wat afstand te houden. Controle houden over het eigen kroost en op het laatst nog bedenken driekwart van de boodschappen te zijn vergeten.
Mooiste afsluiter blijft de medewerker achter de kassa. De gedachte van kinderarbeid kan ik vaak niet onderdrukken. Service met net iets teveel kauwgom, te weinig sociale vaardigheden en naar aanleiding van de teksorten in het onderwijs, volledig afhankelijk van de electronische kassa.
Terug in het rapport merk ik een zekere opluchting. Tot nu toe ben ik niet vervallen in fysiek en/of verbaal geweld en ongenuanceerde agressie. Met respect naar de ander en mijzelf, kan ik mij staande houden in de maatschappij die er in het genoemde onderzoek niet al te positief uitziet.