Hoffmann in de Pers

De overheid en het bedrijfsleven verliezen per jaar niet minder dan
2,8 miljard euro doorfrauderende medewerkers. Schokkende cijfers die
mede worden veroorzaakt door de laksheid van overheden en bedrijven
om hun werknemers voorafte screenen, vindt Sturkenboom „Kloppen
lemands diploma's, kloppen zijn referenties? Duidelijkheid daarover
voorkomt later een hoop ellende."

Dagelijks is Sturkenboom achter zijn laptop te vinden. Vanaf die
machine maakt hij verbinding naar onderzoeksapparatuur die bestaat
uit geavanceerde computersystemen in het onderzoekslaboratorium. „Veel meer heb ik niet nodig", zegt hij met een grijns.
De forensisch onderzoeker volgt mensen niet op straat en stelt geen
min of meer zichtbare sporen van misdrijven veilig, zoals 'gewone'
rechercheurs bij de politie dat doen. Sturkenboom werkt vooral
letterlijk achter de schermen om het bewijs tegen frauderende lieden
rond te krijgen. Zoals de directeur van een groot bedrijf die werd
verdacht van een al te gemakzuchtige omgang met de creditcard van het bedrijf. „De man had een geheime relatie in het buitenland Een deel van de reisjes naar zijn vlam betaalde hij met bedrijfsgeld, evenals regelmatige bloemenzendmgen naar de vrouw."

Vriendin
Of de financieel medewerker die in drie jaar tijd enkele tienduizenden euro's naatzijn priverekening boekte.„De man had zijn malafide praktijken steeds vakkundig geprobeerd weg te boeken. Maar op een gegeven moment kreeg de leiding van het bedrijf argwaan, omdat rekeningen onbetaald bleven liggen die volgens de boeken toch betaald waren. De man bekende toen hij door medewerkers van Hoffmann met de fraude van in totaal enkele tonnen werd geconfronteerd. Hij bleek een vriendin van rijke afkomst te hebben opgeduikeld die nogal wat wensen had. De man wilde volgens haar maatstaven leven en kocht daarom een groot huis en een dikke auto. Dat grapje moest wel betaald worden. De fraude heeft voor hem ingrijpende gevolgen gehad. Hij is niet alleen ontslagen, maar hij is ook voor altijd geweerd uit zijn beroepsgroepvereniging. Hij kan zijn vak nooit meer uitoefenen."

Sturkenboom herinnert zich ook nog een onderzoek naar drie werknemers
van een firma die afhankelijk was van contacten in Azie. „De drie
reisden ontzettend vaak naar het Oosten. Zo vaak, dat het by anderen
voor vraagtekens zorgde. Het vermoeden werd door ons onderzoek
bewaarheid. Ze hadden wel eens zakelijke gesprekken in het land, maar het gros van hun tijd besteedden ze aan lokale tripjes naartoeristische bezienswaardigheden. De foto's die ze van die uitstapjes hadden gemaakt, waren opgeslagen op de laptops en servers van de zaak. We konden aan de hand daarvan en door hun e-mailverkeer een exacte reconstructie maken, met een tijdbalk wat ze daar in Azie allemaal in hun schild voerden."

Bewijs
Sommige mensen blijken volgens Sturkenboom geen enkel idee te hebben
welke digitale sporen ze nalaten door het gebruik van apparatuur als
computers, mobiele telefoons en geheugenkaartjes. „Ooit vond ik op
iemands computer een e-mail waarin hij rechtstreeks lekte over een
bepaald product. Zo'n bewijs is natuurlijk onomstotelijk. Maar ook de
niet direct zichtbare sporen kunnen bewijs leveren dat iemand
fraudeert of vertrouwelijke informatie naar buiten brengt. De
logbestanden op de server bijvoorbeeld geven informatie over iemands digitale activiteiten Bovendien blijven fragmenten van documenten die iemand van zijn pc heeft gewist achter in de vrije schijfruimte."

Sturkenboom is zich ervan bewust dat zijn werk grote gevolgen kan
hebben voor anderen, maar dat belemmert hem niet in zyn
functioneren. „Mensen die de regels overtreden, moeten worden
ontmaskerd. Heel belangrijk is", zo benadrukt hij, „dat een client
recht heeft op hoor en wederhoor We spreken iemand aan op onze
bevindingen die uit het onderzoek naar voren zijn gekomen negen van de
tien keer heeft die persoon geen weerwoord. Dat gesprek is geheel
vrijwillig omdat wij iemand niet onder druk kunnen verhoren. Wij hebben
immers niet alle bevoegdheden die de politie wel heeft."