Het luie vlees
Column tijdschrift Controlling nr 3, december 2004
Op het risico af dat u mij te streng vindt, dat u vindt dat ik u badinerend toespreek, toch het volgende. En dat is niet bedoeld om kwaad te spreken, maar helaas gebaseerd op mijn o zo ruime ervaring in mijn vakgebied; fraudeonderzoek én preventie daarvan.
Uit die jarenlange activiteiten, waarbij we te gast zijn geweest in allerlei organisaties, is duidelijk geworden dat het feitelijk niet veel verschil maakt in wat voor soort omgeving men onderzoek doet. Het gaat er niet om of het profit of non-profit is. Het gaat er niet om of men goederen verplaatst of pretparken uitbaat. Het gaat er om dat er mensen in de organisatie actief zijn die het niet zo nauw nemen met mijn en dijn. Dan gaat het verkeerd, en met name in organisaties waar daartoe ruime mogelijkheden bestaan.
Dat kan te maken hebben met het soort product. Het kan te maken hebben met het soort klanten, maar wel degelijk ook met de cultuur of de persoonlijkheid van de leidinggevenden. Gedacht moet dan worden aan de verschillen tussen strak georganiseerde clubs, met volgens vaste regels verlopende procedures, ten opzichte van - bijvoorbeeld - sterk commerciële organisaties, waar administratie én bijbehorende functionarissen alleen maar als ballast en kostenverhogend worden gezien. Ook kan het feit dat men handelt in eerste levensbehoeftes leiden tot een verhoogd risico; alsmede díe branches waar sprake is van veel beunhazerij. Van reparatie van auto’s tot, zoals ook recent weer in de publiciteit is gebleken, in de bouwvakwereld.
Zwartwerkers hebben namelijk altijd behoefte aan zwarte voorraad en zijn daardoor simpelweg gericht op zoek naar transacties zonder bon; mogelijk bij uw medewerkers. Nog daar gelaten de situatie waarbij beunhazen en zwartwerkers in de organisatie zelf werkzaam zijn.
Een van de zaken die dan geregeld zou moeten worden is daadwerkelijke, voelbare controle. Controle om te voorkomen dat het verkeerd gaat.
Waar het echter om draait, is dat bij controle, maar ook bij het uitvoeren van activiteiten die als toezicht, als leidinggeven, die aansturend bedoeld zijn, helaas te vaak blijkt dat het luie vlees – dan wel een verkeerde visie op de eigen taak – de deuren wagenwijd opent voor fraude. Dat laat in het midden of die deuren fysiek of virtueel zijn. Het maakt niet uit of het gaat om rechtstreekse afvoer van goederen uit magazijnen, dan wel het naar buiten sluizen van gelden, of het importeren van vervalste of onjuiste gegevens, in digitale omgevingen.
Waar het aan schort is het volgende: er zou meer bewogen moeten worden! Dat bewegen dient doelgericht en onverwacht plaats te vinden. En deze fysieke controles, want daar gaat het over, hebben als doel de organisatie scherp te houden. Om zo de grootste risicogroep, namelijk de grijze zielen die doen aan risico-inschatting ten opzicht van de bepaling op kans op succes, in het gareel te houden. Eerlijk dus, noodgedwongen door de wetenschap van controle op hun handelen!
Deze fysieke controles in systemen of op werkplekken, in magazijnen, of bij filialen, in kantines en op de werkvloer, desnoods in kruipruimtes en op zolders, achter en onder machines, en in de donkerste, verste hoeken van centrale magazijnen, in vrachtwagencabines en in het meubilair en de vuilnisbakken van de organisatie, blijkt een probaat middel om te zorgen dat fraude niet voorkomt. Om de eerder omschreven reden dat het ‘eerlijk houden’ van mensen, uw mensen, mogelijk blijkt. Dan wel blijkt deze aanpak keer op keer de aanleiding voor nader onderzoek omdat wél afwijkingen, vreemde bewegingen, oneigenlijke opslag, of wat dan ook werd gesignaleerd.
Als schoon neveneffect geldt dan ook nog dat het bedrijf de controlefunctionaris daadwerkelijk leert kennen en de weg geopend wordt voor communicatie. Daarnaast is dit geheel dan ook nog een prachtige vorm van bedrijfsfitness. Ik kan niet anders dan vanuit mijn optiek aanraden, het luie vlees aan het werk te zetten.
Column door Gerd Hoffmann Jr.
Op het risico af dat u mij te streng vindt, dat u vindt dat ik u badinerend toespreek, toch het volgende. En dat is niet bedoeld om kwaad te spreken, maar helaas gebaseerd op mijn o zo ruime ervaring in mijn vakgebied; fraudeonderzoek én preventie daarvan.
Uit die jarenlange activiteiten, waarbij we te gast zijn geweest in allerlei organisaties, is duidelijk geworden dat het feitelijk niet veel verschil maakt in wat voor soort omgeving men onderzoek doet. Het gaat er niet om of het profit of non-profit is. Het gaat er niet om of men goederen verplaatst of pretparken uitbaat. Het gaat er om dat er mensen in de organisatie actief zijn die het niet zo nauw nemen met mijn en dijn. Dan gaat het verkeerd, en met name in organisaties waar daartoe ruime mogelijkheden bestaan.
Dat kan te maken hebben met het soort product. Het kan te maken hebben met het soort klanten, maar wel degelijk ook met de cultuur of de persoonlijkheid van de leidinggevenden. Gedacht moet dan worden aan de verschillen tussen strak georganiseerde clubs, met volgens vaste regels verlopende procedures, ten opzichte van - bijvoorbeeld - sterk commerciële organisaties, waar administratie én bijbehorende functionarissen alleen maar als ballast en kostenverhogend worden gezien. Ook kan het feit dat men handelt in eerste levensbehoeftes leiden tot een verhoogd risico; alsmede díe branches waar sprake is van veel beunhazerij. Van reparatie van auto’s tot, zoals ook recent weer in de publiciteit is gebleken, in de bouwvakwereld.
Zwartwerkers hebben namelijk altijd behoefte aan zwarte voorraad en zijn daardoor simpelweg gericht op zoek naar transacties zonder bon; mogelijk bij uw medewerkers. Nog daar gelaten de situatie waarbij beunhazen en zwartwerkers in de organisatie zelf werkzaam zijn.
Een van de zaken die dan geregeld zou moeten worden is daadwerkelijke, voelbare controle. Controle om te voorkomen dat het verkeerd gaat.
Waar het echter om draait, is dat bij controle, maar ook bij het uitvoeren van activiteiten die als toezicht, als leidinggeven, die aansturend bedoeld zijn, helaas te vaak blijkt dat het luie vlees – dan wel een verkeerde visie op de eigen taak – de deuren wagenwijd opent voor fraude. Dat laat in het midden of die deuren fysiek of virtueel zijn. Het maakt niet uit of het gaat om rechtstreekse afvoer van goederen uit magazijnen, dan wel het naar buiten sluizen van gelden, of het importeren van vervalste of onjuiste gegevens, in digitale omgevingen.
Waar het aan schort is het volgende: er zou meer bewogen moeten worden! Dat bewegen dient doelgericht en onverwacht plaats te vinden. En deze fysieke controles, want daar gaat het over, hebben als doel de organisatie scherp te houden. Om zo de grootste risicogroep, namelijk de grijze zielen die doen aan risico-inschatting ten opzicht van de bepaling op kans op succes, in het gareel te houden. Eerlijk dus, noodgedwongen door de wetenschap van controle op hun handelen!
Deze fysieke controles in systemen of op werkplekken, in magazijnen, of bij filialen, in kantines en op de werkvloer, desnoods in kruipruimtes en op zolders, achter en onder machines, en in de donkerste, verste hoeken van centrale magazijnen, in vrachtwagencabines en in het meubilair en de vuilnisbakken van de organisatie, blijkt een probaat middel om te zorgen dat fraude niet voorkomt. Om de eerder omschreven reden dat het ‘eerlijk houden’ van mensen, uw mensen, mogelijk blijkt. Dan wel blijkt deze aanpak keer op keer de aanleiding voor nader onderzoek omdat wél afwijkingen, vreemde bewegingen, oneigenlijke opslag, of wat dan ook werd gesignaleerd.
Als schoon neveneffect geldt dan ook nog dat het bedrijf de controlefunctionaris daadwerkelijk leert kennen en de weg geopend wordt voor communicatie. Daarnaast is dit geheel dan ook nog een prachtige vorm van bedrijfsfitness. Ik kan niet anders dan vanuit mijn optiek aanraden, het luie vlees aan het werk te zetten.
Column door Gerd Hoffmann Jr.
Meer informatie
